Тұрсын Жұртбайдың бұл кітабы – өмірдің мәні мен адам жанының терең иірімдерін суреттейтін әсерлі туынды. Жазушы шығармасында қасірет пен сағынышты, өлім мен өмірдің арасындағы нәзік шекараны шебер бейнелеп, оқырманды терең ойға жетелейді. Кітаптағы негізгі желі – қарындастың қыршын кеткен ғұмыры мен оның соңында қалған бауырдың жүрек жарасы. Жусан иісі арқылы символдық деңгейде туған жердің аңқуы, сағыныштың мәңгілік ізі, үзіліп кеткен тағдырдың өкініші көркем суреттеледі. Сонымен қатар, автор отбасылық құндылықтар, мейірім мен адам жанының тазалығы жөнінде сыр шертіп, адам баласының ішкі әлеміндегі арпалысты ашып көрсетеді.